Als kind tekende ik echt veel. Ik wil niet zeggen dat ik heel goed kon tekenen, maar ik had er wel erg veel plezier in. Wat trots was ik als ik een heel A4-tje had volgetekend en er geen witte stukken papier meer te zien was. Ik denk dat ik minder ging tekenen toen ik naar de middelbare school ging. Er zijn wel momenten geweest dat ik het weer heb proberen op te pakken, maar heb nooit meer zo veel getekend als in mijn kindertijd. Laatst dacht ik er vrij plotseling over na om hobby’s uit mijn kindertijd weer op te pakken. Tekenen was dan ook het eerste dat in mij opkwam.
Kevin Voetelink Berichten
Het is allemaal de schuld van anderen. In welke kutsituatie ik ook zit of in gezeten heb, is de schuld van personen of omstandigheden buiten mijn macht. Ik kan daar helemaal niks aan doen. Mensen die mij kennen, weten dat ik niet op deze manier in het leven sta. Maar stel nou eens dat je me totaal niet kent, misschien een potentiële nieuwe werkgever bent, wat voor beeld geeft die mentaliteit dan? Wat voor beeld krijg jij van iemand die continu dit soort dingen blijft zeggen? Stel dat iemand dit beeld dag in, dag uit van zichzelf neerzet, hoe zou dat dan overkomen?
De laatste tijd slaap ik slecht. Het maakt niet uit hoe laat ik naar bed ga: in slaap vallen kost me moeite. Midden in de nacht word ik standaard wakker en ’s ochtends kom ik veel te laat mijn bed uit. Een hele nacht doorslapen komt bijna niet meer voor. Vannacht gebeurde hetzelfde: om 4:30 lag ik weer klaarwakker in bed. Normaal zou ik me dan omdraaien, mezelf frustreren en hopen dat ik snel weer in slaap val. Maar dit keer dacht ik iets anders: ik ga straks gewoon mijn bed al uit. Na een tijdje doelloos scrollen, besloot ik mijn bed uit te komen. Om 6:00 stond ik onder de douche. En nu, vier uur later, heb ik bijna alles af wat ik vandaag moest doen.
Herken je het volgende? Je wordt ’s ochtends wakker, hebt je ogen nog niet fatsoenlijk open, of je pakt je telefoon er al bij. Niet met een bepaald doel, maar gewoon om eindeloos te scrollen. Nieuws, social media, en checken of iemand een appje heeft gestuurd. Nog voor je uit bed bent, zit je hoofd al helemaal vol. En dat merk je de rest van de dag. Ik had dat de laatste tijd steeds vaker. Mijn dagen begonnen onrustig, en ik kon mijn focus er maar moeilijk bij houden. Het voelde alsof ik met een achterstand aan de dag begon. Daarom besloot ik het vandaag even anders aan te pakken. Wat als ik het eerste uur van de dag nou eens mijn telefoon zou laten liggen?
Ik had deze blog “een gesloten boek” of “het einde van een tijdperk” kunnen noemen. Het is een beetje als het bekende glas: is het halfleeg of halfvol? Hoe kijk ik naar wat er is gebeurd? Ik zie het leven als een boek, waarin jij zelf de hoofdpersoon bent. Elke dag, elke keuze, elke wending schrijft mee aan jouw verhaal. We weten ook allemaal hoe dat boek ooit gaat eindigen. Maar het draait om wat er tussen het begin en het einde gebeurt. Zolang je nog niet op de laatste pagina bent aangekomen, is het einde van een hoofdstuk altijd het begin van een nieuwe. Voor mij is dit zo’n moment. Een hoofdstuk is afgesloten, en de pen ligt weer in mijn hand om het verhaal verder te schrijven.