Ik wil al snel te groot denken. In plaats van dat ik een geleidelijke vooruitgang omarm, door misschien wat kleinere stappen voorwaarts te nemen, wil ik liever dat het zo snel mogelijk gaat. Ongeduldig. Perfectionistisch. Dit keer probeer ik echter wat anders. Door het maken van kleine aanpassingen, hoop ik weer in die mindset van persoonlijke groei terecht te komen. Ik moet dingen doen. Andere dingen moet ik laten. Hoe dan ook, het hoeft niet allemaal meteen zo groot aangepakt te worden. Houd het klein. Zet geleidelijk aan stappen in de goede richting. Met het niet meteen een gigantisch iets te maken, is het minder gecompliceerd om aan je groei te werken. Ik pak het dus wat kleiner aan. Dat is niet altijd even makkelijk. Soms moet ik even weer een stap terugdoen. Maar tot nu toe moet ik zeggen dat, door het wat makkelijker te maken, ik toch al wat stappen vooruit heb gezet.
Kevin Voetelink Berichten
De eerste stap is het makkelijkste. Een idee komt tot leven, en je motivatie lijkt grenzeloos. Er is een begin gemaakt. Dus nu kan het alleen maar makkelijker gaan. Toch? Ik dacht altijd dat die eerste stap de belangrijkste was. Het punt is alleen dat die enthousiasme, en motivatie, niet voor eeuwig zijn. Tenminste niet de hoeveelheid ervan. Zie dan maar die vervolgstappen te zetten. Dat is wanneer doorzettingsvermogen en wilskracht van pas gaan komen. Waar de eerste stap zich vooral laat leiden door enthousiasme en motivatie, zal de tweede stap gezet moeten worden op basis van doorzettingsvermogen en wilskracht. Als je echt iets wilt bereiken, dan is het zetten van de eerste stap niet genoeg. Er moeten stappen gemaakt blijven worden.
Wanneer het mooi weer is, wil ik weleens een lange wandeling maken. Meestal loop ik naar het centrum van Haarlem. Altijd pak ik een andere route. Vaak luister ik tijdens zo’n wandeling naar muziek. Bijna volledig afgesloten voor de omgeving. Vandaag had ik echter geen muziek aanstaan. Ik weet niet waarom eigenlijk. Toen ik langs Wilson’s Barbershop liep, de barbershop waar ik tot een paar jaar geleden altijd mijn haar liet doen, werd ik binnen gevraagd voor een kopje koffie. Het gesprek wat we bij dat kopje koffie hadden ging uiteraard over de afgelopen jaren. Wat hadden we zoal meegemaakt? Hij vroeg me ook naar het bloggen. Ik heb dan altijd hetzelfde antwoord: Het staat op het moment even op een laag pitje, maar ik moet het eigenlijk wel weer op gaan pakken. Dat antwoord voelt altijd een beetje als falen. Waarom is het niet gelukt om consistent te blijven bloggen? Wat is de reden dat ik telkens weer opnieuw begin? Maar de vraag zorgde er ook voor dat het weer begon te kriebelen. Ik moet weer blogs gaan schrijven. Dat is dan ook de reden dat ik het weer ga proberen.