Ik kan niet tegen mijn verlies

Reading Time: 4 minutes

Ik kan niet tegen mijn verlies. Zo, dat is eruit. Daar moet ik wel bij zeggen dat ik nooit heb beweerd dat ik dat wel kan. Het werd me alleen pas geleden weer duidelijk dat ik een erg slechte verliezer ben. Als je zegt dat je ergens slecht in bent, dan wordt dat meestal als iets negatiefs gezien. Je zou dat aan jezelf moeten verbeteren. Maar is het wel zo negatief om slecht tegen je verlies te kunnen? En waarom kan de een beter tegen zijn verlies dan de ander? Het waren twee vragen waar ik dit weekend over heb nagedacht.

Wanneer ik wat informatie via Google wil opzoeken, dan kan ik het niet helpen om al snel in de lach te schieten. Veel van de pagina’s die bovenaan de zoekresultaten staan, zijn namelijk die van ouders. Help! Mijn kind kan niet tegen zijn verlies. Wat moet ik doen?! Laten we maar beginnen met je niet zo aan te stellen. Nee, maar even serieus. Is het nou echt zo erg om niet tegen je verliest te kunnen?  En werken we het allemaal ook niet zelf in de hand? Winnaars winnen, verliezers verliezen. Zo werkt het ook in het “echte” leven, waar de winnaars succes hebben, en de verliezers alleen maar naar dat succes mogen verlangen. Uit dat oogpunt is het opeens niet zo raar meer dat mensen niet willen verliezen. Hieronder een stukje uit het artikel Het is maar een spelletje van Erasmus Magazine, geschreven door Geert Maarse:

Hersenwetenschapper Maarten van Boksem (RSM) liet respondenten spelletjes doen in het laboratorium en bracht daarbij, met een MRI-scanner en EEG-muts, de activiteit in de hersenen in kaart. En dan lijkt de breinactiviteit van een verliezer verdraaid veel op die van iemand die zich zojuist ontzettend veel pijn heeft gedaan. Met andere woorden: neurologisch is een spelletje verliezen hetzelfde als met een noodvaart met je hoofd tegen een paal aanlopen. Je voelt je rot, je krijgt een stressreactie en je lichaam krijgt de boodschap: deze situatie moeten we in het vervolg zien te vermijden.

Bepalend hierin is de anterieure cingulate cortex, het centrum in de hersenen dat een rol speelt bij beloningen, beslissingen en het signaleren van fouten. Verliezen is in dit licht bezien een essentieel onderdeel van het leerproces. Zoals kinderen leren lopen door vallen en opstaan, leer je de juiste keuzes te maken door verlies (pijn) te vermijden en winst (beloning) te maximaliseren.

Dan is de vraag natuurlijk: waarom kan de een slechter tegen zijn verlies dan de ander? Dat heeft te maken met de mate waarin je je emoties onder controle kunt houden en hoe gevoelig je bent voor status.

Deze man begrijpt tenminste hoe ik me voel, wanneer ik een race verlies in Need for Speed Payback, al moet ik zeggen dat ik ook wel eens tegen een lantaarnpaal ben aangelopen, en dat deed me nog net even wat meer pijn. Hetgeen wat ik echter heel interessant vind uit dit stukje, is het gedeelte waarin Maarse spreekt over de boodschap die je lichaam krijgt, om deze situatie in het vervolg te vermijden. Je moet je dus aanpassen aan de situatie, deze je eigen maken, en zorgen dat je de volgende keer als winnaar uit de bus komt. Dit merk ik dus ook heel erg wanneer ik aan het gamen ben. Wanneer ik verlies kan ik erg kwaad worden (zeker als het in iets is waar ik goed in ben), maar tegelijkertijd leer ik er ook van, en meestal win ik de tweede keer met overmacht.

Natuurlijk zijn er dan ook de keren dat ik nog steeds niet weet te winnen, en in dat geval is het soms beter om even afstand te nemen van hetgeen dat ik wil bereiken. Vroeger wilde ik nog weleens met mijn controller gaan gooien, of ergens op slaan (dat gebeurde dus laatst wel weer), maar nu zie ik (vaak) wel in dat je daar niets mee oplost. Ik zal echter nooit tegen mijn verlies kunnen, en dat wil ik ook niet.

Ik las op een andere site dat dit zou kunnen liggen aan het hebben van een laag zelfbeeld. Hoewel ik daar in het verleden wel erg veel last mee heb gehad, heeft het niet tegen mijn verlies kunnen daar niets mee te maken. Misschien in het verleden wel, want aangezien ik nu een wat beter zelfbeeld heb, heb ik ook minder van die uitbarstingen wanneer ik verlies. Maar als ik er nu over nadenk, denk ik dat ik niet wil verliezen, omdat dat voor mij gelijk staat aan het niet hebben van succes.

Dat gaat dus veel verder dan het verliezen in een videogame. Het gaat erom dat ik in het “echte” leven niet wil verliezen. Ik wil succes hebben, en geloof dat je daar de mentaliteit van een winnaar voor nodig hebt. Een winnaar kan niet tegen zijn verlies. Als ik mijn verliezen zou accepteren, zou ik er ook niet van willen/hoeven leren, want het is niet erg om te verliezen. Ik wil echter wel van een verlies leren om er vervolgens sterker uit te komen. Het accepteren van je verlies staat voor mij gelijk aan het niet willen hebben van succes. Natuurlijk zijn er mensen die hun verlies kunnen accepteren en wel succes hebben. Dit is gewoon hetgeen wat bij mij naar bovenkomt, als ik nadenk over waarom ik niet tegen mijn verlies kan. Misschien zijn er ook wel andere redenen, maar daar zal ik dan naarmate de tijd vordert achter moeten komen.

Kevin Voetelink Geschreven door:

SCHRIJF ALS EERSTE EEN REACTIE

Geef een reactie