De eerste stap is het makkelijkste. Een idee komt tot leven, en je motivatie lijkt grenzeloos. Er is een begin gemaakt. Dus nu kan het alleen maar makkelijker gaan. Toch? Ik dacht altijd dat die eerste stap de belangrijkste was. Het punt is alleen dat die enthousiasme, en motivatie, niet voor eeuwig zijn. Tenminste niet de hoeveelheid ervan. Zie dan maar die vervolgstappen te zetten. Dat is wanneer doorzettingsvermogen en wilskracht van pas gaan komen. Waar de eerste stap zich vooral laat leiden door enthousiasme en motivatie, zal de tweede stap gezet moeten worden op basis van doorzettingsvermogen en wilskracht. Als je echt iets wilt bereiken, dan is het zetten van de eerste stap niet genoeg. Er moeten stappen gemaakt blijven worden.
Na het schrijven van mijn vorige blog, merkte ik meteen dat die tweede heel wat moeilijker tot stand zou komen. Er is zeker nog genoeg motivatie. Ik ben ook echt nog wel enthousiast. Waar ik echter merk dat het wat minder is, is dat ik tot aan dit moment totaal niet wist waar ik over wilde schrijven. Dan ga ik het schrijven weer voor me uit schuiven. Als ik dat te lang had gedaan, weet ik zeker dat het maanden zou duren totdat ik weer een nieuwe blog zou schrijven. Daarom moest het vandaag. Dat ging ook niet zo soepel. Het was eerst mijn idee om eerst boodschappen te doen en daarna te schrijven. Uiteindelijk ben ik eerst een stuk gaan wandelen en heb ik een film gekeken. Niet erg. Ik begon alleen wel te voelen dat ik het schrijven op deze manier voor me uit bleef schuiven. Ik wilde niet dat er van uitstellen afstellen zou komen.
Op een gegeven moment moet die volgende stap gewoon gezet worden. Even geen afleidingen meer. Ik pak mijn laptop en ga typen. Zodra ik begin te schrijven, weet ik dat het makkelijker gaat worden. Gewoon schrijven. Teruglezen komt later wel. Dat is moeilijk. Ik wil mijn perfectionisme nog weleens de overhand geven. Wanneer ik dan ook maar een beetje niet tevreden ben, stop ik met schrijven. Daar is het altijd fout gegaan. Door een perfecte tekst te willen schrijven, werd de tweede stap niet gezet. Maar de perfecte tekst bestaat niet. Dus het is het beter om gewoon maar op te komen dagen.
Dit voorbeeld geldt natuurlijk niet alleen voor het schrijven van blogs. Is het beter om helemaal niet te hardlopen, omdat je weet dat je je doel van 5 kilometer niet gaat halen? Of moet je misschien gewoon gaan hardlopen en maar kijken hoe ver je komt? Als je het leest, kies je waarschijnlijk voor de eerste optie. Toch werkt het in de praktijk vaak niet zo. Te veel projecten heb ik al laten varen, omdat ik niet voor de tweede optie ging. En dat is zonde.
Nu laat ik dat perfectionisme achterwege. Ik wil die volgende stappen zetten. Meer blogs schrijven. Misschien zal ik niet met elke blog tevreden zijn. Dat zal gebeuren. Het ligt er echter aan hoe ik dan achteraf naar die blog kijk. Zie ik het als falen? Of heb ik weer een volgende stap gezet? Ik hoop dat tweede.
Wees de eerste om te reageren