Ik ben nooit zenuwachtig voor sollicitatiegesprekken. Een gesprek kan goed of slecht gaan, 50% kans. Ging het gesprek niet goed? Probeer dan toch wat te leren van het sollicitatiegesprek en ga weer verder. Het heeft geen zin om bij de pakken neer te zitten. Voor elke baan zijn er tien andere banen te vinden. Klinkt cliché, maar zo makkelijk is het wel. Hoewel ik nog steeds voor het grootste gedeelte achter die uitspraak sta, durf ik niet meer te zeggen dat dit voor de volle 100% het geval is. Waarschijnlijk heeft het dan ook daarmee te maken, dat ik vorige week donderdag voor het eerst zenuwachtig was tijdens een sollicitatiegesprek.

Het zou echter ook kunnen liggen aan het feit dat ik solliciteerde voor een promotie binnen het bedrijf waar ik nu werk. Zal dat misschien voor een andere dosis zenuwen hebben gezorgd, dan wanneer ik had gesolliciteerd voor een compleet nieuwe baan? Ik vond zelf ook dat ik nu net even dat stapje extra moest zetten, juist omdat ik het bedrijf al ken. Als je van buitenaf voor een functie gaat solliciteren, mag er niet van je verwacht worden dat je alles van het reilen en zeilen binnen een bedrijf weet. Dat kom je gaandeweg wel allemaal te weten. Als je echter al bijna twee jaar bij een bedrijf werkt, vind ik dat er heus wel van je verwacht mag worden dat je net dat stapje extra zet.

Natuurlijk voelt het ook als een stukje waardering voor hoe je je werk in je huidige functie doet, wanneer je de baan dan krijgt aangeboden. Het laat zien dat je tenminste je huidige werkzaamheden goed doet. Aan de andere kant was je natuurlijk überhaupt niet uitgenodigd voor een gesprek wanneer dit niet het geval was geweest. Dus in dat opzicht is het gesprek eigenlijk al een kleine beloning.

Maar het bovenstaande lijkt me niet de bron te zijn van mijn plotselinge zenuwen. Daar geef ik op dit moment namelijk twee dingen de schuld van. De eerste is dat ik vlak voor het sollicitatiegesprek te maken kreeg met huidproblemen, iets wat voor mij sinds mijn tienerjaren de grootste bron van onzekerheid is. Ik heb namelijk al erg lang last van acne, en hoewel ik het de laatste jaren redelijk onder controle weet te houden, kan het zo nu en dan weer heftig naar boven komen. De oorzaak was dit keer het te lang dragen van wegwerpmondkapjes. Het begon die vrijdag ervoor al te jeuken onder dat mondkapje, en zelfs nadat ik deze had verwisseld, hield dat niet op. Hoewel ik weet dat ik zo’n acne-aanval binnen twee weken bijna helemaal kan wegwerken, hoe erg deze ook is, blijft het toch een grote bron van onzekerheid wanneer mijn gezicht weer helemaal vol zit.

De tweede reden dat ik zenuwachtig was, heeft denk ik alles te maken met het feit dat ik het erg leuk vind om bij dit bedrijf te werken, en dit nog lang hoop te doen. Ik heb echter ook altijd de ambitie om door te groeien, en wanneer die kans dan geboden wordt, wil ik die kans met beide handen vastgrijpen en niet meer loslaten. Die gretigheid kan er alleen ook voor zorgen dat de zenuwen de overheid nemen. Samen met die onzekerheid is dat geen goede combinatie. Het heeft er echter ook voor gezorgd dat ik nog steeds vind dat er voor elke baan tien andere te vinden zijn. Wanneer je namelijk echt ergens wilt werken, het echt ergens naar je zin hebt, dan is zo’n baan niet zo heel makkelijk te vervangen.

Uiteindelijk heeft het ervoor gezorgd dat ik dit sollicitatiegesprek niet bij mijn beste gesprekken schaar, maar dat maakt niet uit. Vanaf 31 mei gaat mijn promotie in, bij hetzelfde bedrijf, maar op een andere locatie. Het is dus toch allemaal de goede kant opgevallen. Ik heb er zin in om in deze functie verder te gaan.

Mijn plan voor de eerste twee jaar bij dit bedrijf gaat ook nog de goede kant op. Ik wilde deze promotie namelijk binnen twee jaar maken, en dat is me nu dus gelukt (deadline was 31 juli 2021). Nu wordt het weer tijd om nieuwe plannen te maken, want mijn ambities houden niet op bij deze ene promotie.