Nadenken en piekeren: Vrijwillig en dwangmatig

Het verschil tussen nadenken en piekeren, is dat piekeren dwangmatig is. Je hebt er geen controle over. Een ander groot verschil is dat piekeren vaak negatief is. Daarom is het ook een grote aanstichter van stress. Probeer maar eens te denken aan iets waar je eigenlijk niet aan wilt denken. Stel je daarna eens voor dat je niet meer kan ophouden daaraan te denken. Niet zo gek dat je je daar slecht door gaat voelen. In het verleden heb ik heel veel last gehad van piekeren, al wist ik dat later pas, nu komt het vooral in vlagen. Er zijn dagen, en in een enkel geval misschien een week, dat het piekeren weer beslag van mij neemt. Ik slaap er minder door, heb vaker last van hoofdpijn en kan me wat moeilijker concentreren. Hoewel ik veel over het onderwerp gelezen heb, weet ik nog steeds niet helemaal hoe ik me tegen piekergedachten kan wapenen. Dus daarom doe ik maar waar ik het eerst aan denk: schrijven.

Ze zeggen dat je moet beseffen dat je aan het piekeren bent, en dan moet je het een halt toeroepen. Ik besef het me vaak genoeg, maar dat is me nog nooit gelukt. Misschien moet ik wat harder roepen. Nee, ik denk dat degene die dat riedeltje ooit heeft bedacht nooit zelf gepiekerd heeft. Het helpt me wel hoor om erover te schrijven. Maar misschien komt dat wel doordat schrijven me over het algemeen veel rustiger maakt. Mijn hoofdpijn is in ieder geval een beetje gezakt, dus dat is mooi. Dan slaap ik straks ook weer wat beter. Als ik beter slaap, word ik ook uitgeruster wakker, en dan kan ik de dag morgen goed beginnen. Heeft het dan te maken met dat ik wat drukker in mijn hoofd ben, en dat ik daarom begin met piekeren?

Ik moet zeggen dat ik vandaag veel heb moeten nadenken over verschillende situaties. Daarbij heb ik weinig rust genomen. Ik neem dan wel pauze op werk, maar daar houdt het piekeren geen rekening mee. Dat gaat gewoon door. Maar misschien heb ik wel teveel aandacht besteed aan teveel verschillende dingen. Daardoor komt de gedachtenstroom goed op gang, en wordt het moeilijker deze ook weer uit te zetten. Dan begin ik te piekeren. Het is alleen niet vandaag begonnen, het houdt me al een paar dagen bezig. Ik weet niet precies wat daar de reden voor is, alleen dat het bloedirritant is. Dat zeg ik wel, maar toch vind ik het ook een interessant onderwerp om over na te denken. En hoe kan je nou meer van iets te weten komen, dan door het zelf te ervaren? Maar nee, ik hoop dat het gepieker straks wel klaar is. Ik ben er nu namelijk wel weer klaar mee. Maar hoe zorg ik ervoor dat mijn gedachtenstroom niet op volle toeren gaat draaien? Er zijn nou eenmaal zaken waarvoor ik wat denkwerk moet verzetten, dat kan ik niet ontlopen. Gaat het er dan niet meer om dat ik beter moet kunnen omgaan met een snel stromende gedachtenstroom?

Op het moment helpt het mij vooral om mijn gedachten van me af te schrijven. Dat hoeft nog geeneens letterlijk, aangezien ik nu ook niet vertel waar ik zoal over pieker. Het helpt gewoon al om het beestje bij de naam te noemen, en er gewoon over door te blijven schrijven. Met elk woord dat ik schrijf, wordt het rustiger in mijn hoofd. Het piekeren wordt minder, omdat ik mij volledig kan concentreren op het schrijven van deze blog. Op de een of andere manier keert het dan ook niet meer terug, een beetje alsof het zijn kans heeft gehad. Dus hoewel het misschien niet goed is om je gedachten naar de achtergrond te verdrijven, is het misschien wel de enige manier om te stoppen met piekeren. Verdrijf de gedachten even naar de achtergrond, om ze weer naar voren te halen wanneer je er bewust over na wilt denken. Wellicht is dat de beste manier.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: