Ik ben al vaker gestopt met het gebruiken van social media. Natuurlijk weet iedereen wel dat het een verslavende bezigheid is, al is er natuurlijk niemand verslaafd, maar echt permanent stoppen blijkt toch een moeilijke opgave te zijn. Zo ook voor mij. Ik probeer het echter nu wel weer, en tot nu toe gaat het me redelijk goed af. Zal dit zo blijven, of zal ik toch weer terug gaan vallen?
Tijdens die social media detox periode heb ik altijd wel een kleine terugval, om vervolgens weer helemaal terug te vallen en weer van voor af aan te beginnen. Ik ben me dus gaan afvragen waarom het me niet lukte om helemaal te stoppen. Het lag er niet aan dat ik niet echt wilde stoppen. Het gaat er mij namelijk nog geeneens om dat ik weet dat social media slecht voor me is, maar meer omdat ik weet hoeveel meer ik zou kunnen doen met de tijd die ik besteed aan het scrollen. Hoewel ik dat besef dus heb, weet ik nu dat dit niet reden genoeg is om ook daadwerkelijk weg te blijven van social media. Niet voor mij tenminste.
Wat nu echter anders is, is dat ik me iets anders af begon te vragen: Waarom vind ik het zo moeilijk om geconcentreerd te blijven? Het viel me al een tijdje op dat ik het moeilijker begon te krijgen met me te focussen op uitgebreidere vormen van content. Dan heb ik het nog geeneens alleen over dingen die als productief worden gezien. Van het schrijven, tot lezen, tot zelfs het spelen van meer verhalende games; ik kon mijn aandacht er niet voor langere tijd bijhouden. In het geval van het lezen van een langere tekst of boek, begon ik ook te merken dat ik minder opsloeg na een keer lezen. Uiteraard ga ik dan zelf even wat onderzoek doen, en kom ik erachter dat een groot deel toch wel aan mijn social media gebruik te wijten is.
Het is niet zo raar dat als je continu wordt gebombardeerd met korte dopamineshots, dat je daar gewend aan raakt. Het continu consumeren van korte vormen van content, waar je vooral geen tijd en energie in hoeft te steken, zorgen ervoor dat je lichaam daar gewend aan raakt. Het wordt je comfort zone. Langere vormen van content, zoals bijvoorbeeld boeken, komen buiten die zone te liggen. Als je je weleens buiten je comfort zone begeeft in je dagelijkse leven, dan kan je je misschien wel voorstellen hoe moeilijk dit soms kan zijn. Als jouw comfort zone dus het consumeren van korte content en instant dopamineshots is, waar je geen energie in hoeft te steken, waar je je niet voor hoeft te concentreren, dan is het alleen maar logisch dat sommige bezigheden je heel wat moeilijker af zullen gaan.
Ik weet nog geeneens meer hoe lang geleden het nou precies is dat ik alle social media apps van mijn telefoon heb verwijderd. Wat ik wel weet is dat ik al heel snel de voordelen ervan begon te merken. Het lukt me weer om voor een langere tijd een boek te lezen, ik heb weer eens een game uitgespeeld, en ik ben zelfs weer een blog aan het schrijven. Ik vind het zo’n lekker gevoel dat ik me weer veel beter kan focussen. Afgelopen week besloot ik ook even te kijken naar hoe het met mijn schermtijd gesteld is. Van 4,5 tot 6 uur per week is dit gezakt naar ongeveer 1,5 uur per week. Ik heb dus 3 tot 4,5 uur per week teruggewonnen om ergens anders aan te besteden. Dat is lekker, maar toch ook wel vreemd. Wat moet ik in vredesnaam met al die tijd?
Beetje bij beetje weet ik die tijd wel te vullen. Maar weet je? Soms is het ook wel even lekker om echt helemaal niets te doen. Tot nu toe heb ik een keer een kijkje op Instagram genomen, om te kijken of ik geen berichten had. Daarna heb ik de app gewoon weer verwijderd. Een echte terugval is er dus nog niet geweest. Het is echt nu mijn doel om niet meer terug te vallen in dat doemscrollen. Misschien dat ik af en toe nog iets plaats om mijn blogs te promoten, maar daar blijft het dan ook bij. En zelfs daar twijfel ik nog over. Waarom zou ik namelijk aan de ene kant promoten om te stoppen met social media, maar wel mijn teksten op die platforms delen?
Wees de eerste om te reageren