Je slechte kant is je goede kant

Weet je wat ik vaak de grootste onzin vind om te horen? Wanneer mensen zeggen dat je jezelf moet zijn. Wat ze dan vooral bedoelen is dat je jezelf moet zijn, maar dan zonder je negatieve eigenschappen. Die hoeven ze niet te zien. Het is misschien dan ook wel de reden dat we veel tijd besteden aan het kwijtraken van onze negatieve eigenschappen. Maar waarom eigenlijk? Is het namelijk niet de combinatie van je slechte eigenschappen met je goede eigenschappen, die jou jou maken? Als er dan wordt gezegd dat je vooral jezelf moet zijn, dan lijkt het mij niet zo slim dat je één helft van jouw persoon compleet negeert. Accepteer dus dat je slechte kant ook een onderdeel van je is.

Zelfacceptatie is alleen erg moeilijk om te bereiken. Dit kan komen door de media, de huidige maatschappij, of misschien wel door je directe omgeving. Iedereen zal er andere redenen voor hebben om slechte eigenschappen kwijt te willen raken. Maar wat als er nou geen verschil is tussen goede en slechte eigenschappen, en we ze dus niet meer op die manier rangschikken? Op dat moment zijn het alleen eigenschappen en hangt er geen label van goed of slecht meer aan vast. Deze eigenschappen maken jou tot wie je bent, en dat kan alleen maar goed zijn.

Maar er zijn toch ook slechte personen op de wereld? Die zullen toch wel slechte eigenschappen hebben? Nee, want er zijn geen slechte eigenschappen. Jij bepaalt zelf hoe jij jouw eigenschappen gebruikt, ten goede of ten slechte. Hang geen labels meer vast aan jouw eigenschappen, en geloof erin dat je elk van jouw eigenschappen ten goede kan gebruiken.

Neem nou mezelf. Er zijn tijden dat ik erg lui kan zijn, en op dat moment wil ik echt helemaal niets uitvoeren. Luiheid is onderdeel van de zeven hoofdzonden, dus het is zeker iets wat mensen als een slechte eigenschap zien. Nu kan ik natuurlijk ook zo denken en geloven dat luiheid bij mijn slechte kant hoort, dat ik ervan af moet zien te komen. Dat zou ik kunnen doen. Wat ik echter ook zou kunnen doen, is ervoor zorgen dat ik mijn luiheid, mijn wil om in bed te willen blijven liggen, ten goede ga gebruiken. Op dat moment denk ik na of ik iets kan doen wat mij totaal geen energie kost. Ik kan een boek gaan lezen (misschien zelfs over luiheid), ik kan een documentaire gaan kijken op Netflix (eentje waarvan je iets leert), of ik zet mijn laptop aan en ga schrijven. Het zijn activiteiten waar ik niet moe van word, en toch zijn het productieve activiteiten. Zelfs wanneer je lui bent kun je dus productief zijn.

Voor veel mensen zal het moeilijk zijn om op deze manier over je eigenschappen te denken, en dat begrijp ik. Ik ben de laatste tijd veel boeken aan het lezen over zelfontwikkeling. Had ik dat niet gedaan, dan was ik waarschijnlijk niet tot dit inzicht gekomen. Ik zou je wel willen aanraden om op deze manier over je eigenschappen te denken. Het zal er niet alleen voor zorgen dat je jezelf accepteert voor wie je bent, maar het zal er ook voor zorgen dat je meer rust in je hoofd krijgt.

Het boek wat bij mij voor een verandering in mijn denkwijze heeft gezorgd, is het boek Fuck It van John Parkin. Ik kan je zeker aanraden om dit boek te gaan lezen.

Kevin Voetelink Geschreven door:

2 Comments

  1. 18 april 2017
    Reply

    Je hebt weer een mooi blog geschreven.

    Vriendelijke groet,

    • Kevin Voetelink
      18 april 2017
      Reply

      Bedankt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *