Ik ben nooit echt geweest van het vaststellen van doelen. Voor mij voelt het als het vastzetten van het pad dat je in je leven gaat bewandelen, waar je niet van af mag wijken. Komt er een andere kans voorbij, dan grijp je die niet aan, omdat het niet past bij de doelen die je vastgesteld hebt. Mocht er iets in je leven veranderen, waardoor je je doelen misschien niet zou kunnen bereiken, moet je toch gaan afwijken van dat pad. Ben je enigszins flexibel ingesteld, dan zal dat geen enkel probleem zijn, maar als je echt altijd maar blijft vasthouden aan dat vastgestelde pad, zal het moeilijk worden om met veranderingen om te gaan. Vandaar dat ik eigenlijk niet echt ben van het tot in de puntjes vaststellen van doelen. Laat het leven maar komen zoals het komt. Betekent dat dan dat ik helemaal geen doelen in het leven heb? Nee, die heb ik zeker wel. Ik ga er alleen op een andere manier mee om.

Een paar maanden geleden maakte ik promotie op mijn werk, van verkoopmedewerker tot supervisor. Zoals ik in een vorige blog schreef, was het doel om dit binnen twee jaar te bereiken. Hoewel dit doel toch altijd enigszins in mijn achterhoofd is gebleven, heb ik er de afgelopen twee jaar eigenlijk nooit echt aandacht aan besteed. Ik deed gewoon mijn werk zo goed mogelijk en hield mijn ogen open voor nieuwe kansen. Mijn ogen openhouden voor nieuwe kansen, hoe klein deze soms ook lijken, is naar mijn mening makkelijker te doen wanneer je je niet blijft vasthouden aan een vastgesteld pad. Wanneer je openstaat voor verandering, is het veel makkelijker om nieuwe kansen te zien en deze met beide handen aan te pakken.

Natuurlijk denk ik ook na over de toekomst, heel veel zelfs, maar heb eigenlijk gewoon een algemeen doel voor ogen: een gelukkig leven leiden. Hoewel het misschien als een cliché klinkt, is het wel een doel dat op veel verschillende manieren bereikt kan worden (als het ooit echt te bereiken valt, maar dat is stof voor een andere blog). Het staat voor mij niet vast hoe ik mijn levensdoel ga bereiken, waardoor ik altijd mijn ogen openhoudt voor nieuwe kansen en ervaringen die mij helpen mijn doel te bereiken. Misschien dat die nieuwe kansen zich sneller zouden laten zien wanneer ik er echt naartoe zou werken, maar het zou ook zo kunnen zijn dat ik een kans niet kan zien, omdat ik zo vasthoud aan dat ene pad.

Neem bijvoorbeeld mijn werk weer als voorbeeld. Ik ben nu net supervisor, maar wil zeker verder doorgroeien. Dat kan echter op verschillende manieren. Zal ik doorgroeien van supervisor naar manager, of stap ik hierna over op een compleet andere functie? Het kan allebei, en allebei de mogelijkheden zouden kunnen bijdragen aan mijn levensdoel: een gelukkig leven leiden. Ik zou me dus kunnen gaan focussen op het doorgroeien naar een bepaalde functie, maar ik zou me ook zo breed mogelijk kunnen ontwikkelen, zodat ik elke kans met beide handen aan kan grijpen, zodra die kans zich voordoet. Ik kies liever voor dat laatste.

Door mijn manier van kijken naar het vaststellen van doelen, zou je kunnen zeggen dat het leven mij leidt, in plaats van andersom. Ik zie het liever als een samenwerking. Natuurlijk heb ik zo mijn doelen voor ogen, weet ik ook wat ik moet doen om ze te bereiken, maar ik wil mijn ogen niet sluiten voor hetgeen dat het leven mij aanreikt, zelfs als dat zou betekenen dat ik opeens zou moeten afslaan om een ander pad naar mijn doel te bewandelen.