Je wordt ‘s ochtends wakker, waarschijnlijk ga je je dan even opfrissen, om daarna wat te gaan eten. Dan is het tijd om naar je werk te gaan, waar je natuurlijk op tijd aankomt en je zo goed mogelijk je werk doet. Je hoeft daar nog geeneens bij na te denken. Het gaat allemaal automatisch. Deze gewoontes zijn je aangeleerd (of heb je jezelf aangeleerd), en je bent al jaren bezig om deze gewoontes elke dag weer te herhalen. Het wordt ook weleens een sleur genoemd, maar ik vind dat dat te negatief gedacht is. Je doet gewoon wat je al jaren doet, wat je hebt geleerd te doen om je leven zo goed mogelijk te leiden. Dat niet al die gewoontes misschien even goed zijn, dat zou goed kunnen, maar waarschijnlijk zorgen ze ervoor dat je goed kan functioneren. Maar hoewel iedereen zich dus al jaren aan bepaalde gewoontes houdt, blijkt het toch erg moeilijk te zijn om een nieuwe gewoonte aan te leren. Is het misschien moeilijker om iets nieuws aan te leren nu je ouder bent? Moeten we misschien eerst iets afleren, voordat we weer iets kunnen aanleren? Of schuilt er een andere reden achter?

Het is erg moeilijk om een nieuwe gewoonte aan te leren. Ik heb het al heel vaak geprobeerd. Pas geleden nog wilde ik elke dag gaan bloggen. In het verleden heb ik geprobeerd om elke dag te gaan mediteren, en om de dag te gaan sporten. Soms heb ik die nieuwe gewoontes een aardig lange tijd kunnen volhouden, maar uiteindelijk kwam er een dag waarop ik er even geen zin in had. Die dag veranderde in een week, en voor ik het wist was ik die nieuwe gewoonte weer helemaal vergeten. Dat is zonde, vooral omdat ik het leuk vind om te bloggen, mediteren en sporten. En dan heb ik het nog geeneens gehad over de ontspanning die deze drie activiteiten me geven. Als ik er zo over nadenk is het dan toch ook raar dat het me niet lukt om van deze drie een blijvende gewoonte te maken?

Vorige week ben ik weer met iets nieuws begonnen: push-ups. Ik zag op Reddit een post van iemand die 30 dagen lang elke dag een push-up meer deed. Uiteindelijk kon hij 30 opeenvolgende push-ups doen, een mooi aantal. Dat wil ik ook wel. Ik vond het alleen onzin om bij een push-up te beginnen, aangezien dat totaal geen uitdaging is. Daarom ben ik begonnen bij 10 push-ups. Dit doe ik een aantal dagen lang (2 à 3), om het aantal daarna met vijf te verhogen. Na een week lukt het me nu om 20 opeenvolgende push-ups te doen. Het is mijn doel om er uiteindelijk 100 te doen. Ik denk echter niet dat dit me binnen 30 dagen gaat lukken. Binnen die maand hoop ik op 40 à 50 push-ups te zitten, een uitdagende en ook realistische doelstelling. Nu de push-ups steeds makkelijker gaan, zit ik er ook over na te denken om hetzelfde met sit-ups en squats te doen. Hopelijk gaat die workout dan een gewoonte worden waar ik elke dag mee bezig ben.

Hoewel het erg moeilijk lijkt om een nieuwe gewoonte aan te leren, maken we het misschien zelf zo moeilijk. Wanneer ik bijvoorbeeld een doel voor mezelf stel, dan ben ik daar erg streng in. Het moet een echte uitdaging zijn, en ik mag het mezelf dus niet te makkelijk maken. Zelfs niet als dat zou betekenen dat ik me op de lange termijn wel aan die nieuwe gewoonte zal blijven houden. Het is namelijk erg leuk om toe te werken naar elke dag bloggen, maar als je eerst vooral wekelijks blogs publiceerde, is dagelijks bloggen een erg grote stap. Hoe graag ik het misschien ook wil, het zal een aardige uitdaging zijn. Dus waarom maak ik het mezelf niet wat makkelijker? In plaats van wekelijks of dagelijks blogs schrijven, zou ik er drie per week kunnen schrijven. Dan zet ik een stap vooruit, en daarna zou ik misschien de stap naar dagelijks bloggen kunnen zetten. Grote doelen kunnen bereikt worden door het zetten van kleine stapjes. Dat heeft het verhaal van die persoon op Reddit me wel geleerd.