Raynor Winn en haar man Moth raken binnen een paar dagen alles kwijt wat ze in de loop der jaren hebben opgebouwd. Als klap op de vuurpijl blijkt Moth ook nog eens een levensbedreigende ziekte (cbd) te hebben. In plaats van dat ze opzoek gaan naar een baan en een nieuw dak boven hun hoofd, nemen ze een impulsief besluit: ze gaan de South West Coast Path lopen, een tocht van meer dan 1000 kilometer langs de kust van Engeland. Is het wel een realistisch doel om deze tocht te lopen, nu ze vrijwel geen inkomen hebben en Moth ernstig ziek is?

Normaal gesproken heb ik niet zoveel met recensies die op de boekomslag staan, maar die van Trouw komt heel erg in de buurt bij wat ik van het boek vind: Fijngevoelig, poëtisch en sensitief. Daar wil ik de woorden inspirerend, eye-opening en ongelofelijk nog wel aan toevoegen. Ik vond het echt ongelofelijk dat Het zoutpad een auto-biografie is, en dus echt gebeurd is. Het is gewoon onwerkelijk hoeveel ongeluk twee mensen kunnen hebben. Tegelijkertijd vroeg ik me naarmate ik verder las ook af of de nieuwe situatie van Raynor en Moth niet meer geluk bij een ongeluk was. Ik wil niets van het verhaal verklappen, maar hoe het koppel de South West Coast Path heeft getrotseerd, kan ik niets anders dan inspirerend noemen.

Het is een geweldig boek om te lezen, en dat komt niet alleen door het verhaal op zich, maar ook zeker door de manier waarop het is geschreven. Het is op een heel poëtische manier geschreven, en leest heerlijk weg. De enige reden waarom ik Het zoutpad geen 10 zal geven, is omdat het weleens in herhaling wilt vallen. Ik snap ook dat er tijdens zo’n tocht van 1000 kilometer niet elke dag iets nieuws gebeurt, maar af en toe had ik het gevoel precies hetzelfde hoofdstuk te lezen, zij het dat Raynor en Moth op een andere plek waren. Het was geen groot irritatiepuntje, maar het zorgde er wel voor dat ik langer over dit boek deed dan verwacht.

Wat Raynor Winn echt fenomenaal heeft gedaan met Het zoutpad, is dat het boek je laat nadenken over verschillende onderwerpen, en misschien ook wel je beeld over die onderwerpen kan veranderen. Wanneer ben je nou echt alles kwijt? Hoeveel heb je daadwerkelijk nodig om te kunnen overleven? Wat voor beeld heb ik bij daklozen? Wat is mijn vrijheid me waard? Het zijn maar enkele van de vragen waar ik over na heb gedacht tijdens het lezen van het boek.

Ik heb Het zoutpad met veel plezier gelezen, en kan niet wachten om het vervolg De wilde stilte te lezen. Het is een ander soort boek dan dat ik gebruikelijk lees, maar wat ben ik blij dat ik het gedaan heb. Het enige nadeel is dat ik nu ook de behoefte heb om hele lange stukken te gaan wandelen.