Soms heb ik van die ideeën in mijn hoofd, ideeën voor nieuwe blogs, die me echt geniaal lijken. Dan schrijf ik de titel bovenaan een blog, en op het begin heb ik die mening nog steeds. Uiteindelijk heb ik wat meer geschreven, en vraag me opeens af wat voor een onzinblog ik aan het schrijven ben. Hoe heb ik ooit kunnen denken dat het zo’n geniaal idee was? Op dat moment begin ik toch wel een beetje aan mezelf te twijfelen. En het is niet zo dat het te maken heeft met perfectionisme, want ik weet ook hoe dat voelt. Ik ben dan gewoon eerlijk tegen mezelf. Want hoewel het heus niet erg is om eens een wat minder goede blog te schrijven, ga ik niets delen waarvan ik zelf al vind dat het onzin is. Toch blijf ik me, na het weggooien van die blog, afvragen waardoor het me ooit zo’n geniaal idee leek. Hoe kan een idee voor een blog in mijn hoofd zo geweldig lijken, om niets meer dan troep te zijn wanneer ik het schrijf?

Wanneer ik iets echt een geniaal idee vind, kan ik soms niet wachten met het schrijven van een blog. De verwachtingen zijn hoog. Zijn ze dan misschien te hoog? Verwacht ik zoveel van de blog, dat ik deze nooit goed genoeg zal kunnen schrijven? Voor sommige ideeën zal dat misschien het geval zijn, maar er zitten er ook veel bij die gewoon nergens op slaan. Dat heeft echt niets met mijn hoge verwachtingen te maken. Die heb ik trouwens bij elke blog, en toch publiceer ik nog geregeld iets nieuws. Perfectionisme heb ik al heel lang mee te maken, en zelfs wanneer ik zo’n perfectionistische bui heb, worden er nog blogs geschreven. Zelfs blogs die in de eerste instantie misschien juist de minder goede ideeën waren. Op papier/het scherm werkten die ideeën alleen wel beter.

Vaak zijn het zelfs de blogs waar ik totaal niet over na heb gedacht, degenen die ik het best vind. Dat zijn die blogs die zonder titel verzinnen, en waar ik gewoon begin te schrijven en wel zie waar het eindigt. Een beetje zoals deze blog eigenlijk. Want hoewel deze blog voortvloeit uit mijn vorige geniale idee, wist ik van tevoren echt niet welke kant ik met de tekst op zou gaan. Natuurlijk valt bij het schrijven van deze alinea nog niet te zeggen of dit een goede blog gaat worden, naar mijn mening, maar het is er wel weer een waar ik gewoon door blijf schrijven, zonder een einde in zicht te hebben. Het einde komt wanneer het einde komt.

Het doet me wel nadenken over of ik misschien mijn plan van aanpak moet gaan veranderen. Ik denk nu namelijk vaak na over de blogs die ik schrijf. Steeds vaker denk ik een geniaal idee te hebben, en uiteindelijk zullen die blogs nooit het levenslicht zien. Moet ik misschien eens stoppen met nadenken over hetgeen wat ik schrijf/wil schrijven? Gewoon schrijven en maar zien waar het eindigt. Het is wel het leukste om te doen. Maar ik moet ook eerlijk. Soms heb ik wel van die geniale ideeën die ook werken als blog. Het is niet eerlijk om die ideeën te verwaarlozen en links te laten liggen. Die moet ik ook aandacht geven. Toch moet ik zeggen dat ik het wel erg leuk vind om gewoon te beginnen met schrijven, en maar door te blijven gaan. Zodra dat lukt, kom ik namelijk in een soort van trance terecht, je zou het een inspiratieboost kunnen noemen. Op dat moment verschijnt er na elk woord gewoon nog een woord, zonder er ook maar een seconde over na te hoeven denken. En opeens houdt het op…

De woorden verschijnen niet meer, en dan lees ik de blog even na. Hoewel mijn verwachtingen vaak erg laag zijn over dit soort blogs, zijn ze wel degenen waar ik het vaakst tevreden over ben. Een blog waar ik volledig achtersta, dat is erg zeldzaam. Dan is het wel erg vreemd dat juist de blogs, waar ik helemaal niet over na heb gedacht, dat juist wel voor elkaar krijgen. Komt dat woord “verwachtingen” toch weer terug. Heeft het er dan misschien toch mee te maken dat ik te hoge verwachtingen heb bij geniale ideeën? Maar toch vind ik dat te makkelijk. Is het namelijk echt zo erg om over jezelf te zeggen, dat je misschien niet de juiste persoon bent om over dat idee te schrijven? Of nog niet tenminste? Misschien dat het niet het juiste moment is om het geniale idee op te schrijven. Ik vind het niet erg om het idee dan even te laten gaan. Ik ga het niet gevangen houden. Wanneer ik het echt een geniaal idee vind, zal het heus ooit wel weer bij me terugkomen.