Darfu

Darfu – De eerste drie hoofdstukken

Ik was dus eerst van plan om mijn verhalen via Wattpad te gaan delen, voor meer exposure denk ik. Om heel eerlijk te zijn, schrok ik een beetje van het niveau van de meeste verhalen op Wattpad. Dan heb ik het nog geen eens zozeer over de verhalen, maar meer over hoe slecht de taalvaardigheid bij veel van de schrijvers op die site is. Als je dan ziet dat die verhalen wel worden gelezen (en goed worden gevonden), dan begin je je wel af te vragen of je daar op de juiste plek bent. Er zijn trouwens zeker wat uitzonderingen te vinden hoor, en ik heb dan ook een paar goede verhalen gelezen. Het grootste deel is echter niet van dat niveau, en daarom heb ik Wattpad achter me gelaten.

Aangezien mijn eerste Wattpad-boek nog niet was afgerond, ben ik van plan om deze vanaf nu op deze site van nieuwe hoofdstukken te gaan voorzien. Voor die hoofdstukken heb je echter ook hetgeen nodig wat er al is gebeurd, en daarom plaats ik de eerste drie hoofdstukken van Darfu hierbij op deze site.


Proloog

Jarenlang is er op ons gejaagd. Ze jaagden nog geen eens op ons om te overleven. Nee, het ging er alleen maar om om een adrenalinestoot te krijgen, wanneer ze een van mijn voorvaderen vermoorden. Van een ooit zo gevreesde jager, veranderden we in een prooi. De trots van de ouderen onder ons is nog steeds gekrenkt. Het doet pijn om het gevecht niet aan te kunnen gaan, en dat je uiteindelijk zelfs weg moet rennen voor een wezen dat fysiek geen partij voor je is. Hadden ze eerlijk gevochten, dan hadden ze de strijd ook nooit kunnen winnen. Maar als mij een ding duidelijk is geworden, dan is het wel dat de mens nooit eerlijk zal vechten.

Die puntige stokken die ze in een ver verleden gebruikten, waren volgens de ouderen het probleem nog geen eens. Er kwam pas een probleem toen ze doorkregen hoe ze de stokken konden laten exploderen. Ze konden ons van een afstand pijn doen, en voordat we bij ze waren om de strijd aan te gaan, vielen we al neer.

De wijzen vonden dat we ons terug moesten trekken, een plan moesten maken om deze sterke tegenstander te baas te kunnen zijn. De krijgers waren echter niet van plan om weg te rennen, ze zouden zich nooit zo in hun trots laten krenken. Ze zouden het gevecht naar de mens toebrengen, en ze zouden ze verscheuren. Dat plan leek even te lukken. De mens werd weer bang voor ons, toen we opeens in hun leefomgeving stonden. Die angst was echter maar voor korte duur. Ze wisten hoe ze zich tegen ons moesten verdedigen, en al snel haalde geen enkele van onze aanvallen nog maar iets uit. Vluchten was nu nog de enige optie.

Ik heb de verhalen van de wijzen vaak moeten aanhoren, vader vindt dat dit een essentieel deel van mijn opvoeding is. Het zijn vooral verdrietige verhalen, over hoeveel van ons er zijn gestorven tijdens de strijd, en tijdens de vlucht naar een beter oord. De laatste tijd spreken de wijzen echter steeds meer over de beter wordende toekomst. We hebben ons aangepast aan de nieuwe situatie, en laat aanpassen nou net de grootste kracht van de mens zijn.

Omdat we ons hebben moeten aanpassen aan de situatie van een prooi, hebben we onze lichaam en zintuigen op een andere manier leren gebruiken. We moesten onszelf in veiligheid brengen. Nu kunnen we onze nieuwe vaardigheden echter gaan gebruiken om onze plek, bovenaan de voedselketen, weer terug te winnen. De mens zal niet zien aankomen wat hun in de toekomst te wachten staat.

De leeuwen komen eraan, en ze zullen nooit meer vluchten!

Hoofdstuk 1: Darfu

Het bleef toch vreemd om te zien, dat hoewel de leeuwen nu al een tijd lang leerden om op twee poten te kunnen staan, de kinderen toch geboren bleven worden als vierpotigen. Je zou denken dat de evolutie nu wel eens zijn werk zou gaan doen. Terwijl Shifu naar zijn dochter keek, bedacht hij dat dit nog wel eens een lange tijd zou kunnen gaan duren. Hoewel Zafira nu een volwassen vrouw was, zag het er nog erg klungelig uit wanneer ze op twee poten liep. Ze had ervoor kunnen kiezen om op vier poten verder te gaan, maar dat werd verboden door de ouderen. Om aansluiting te blijven vinden met de mensen, was het noodzakelijk dat de leeuwen ook op twee poten zouden lopen. Op die manier konden ze hun andere twee poten gebruiken voor andere dingen.

Zafira vond het maar niets. De vrouwen zouden zich toch weinig in de strijd mengen. Waarom konden zij dan niet gewoon op vier poten blijven lopen? Ze zag echter wel het plezier van anderen, die het lopen op twee poten perfect onder de knie hadden. En al hadden ze dat plezier niet, vader verbood haar om nog op vier poten te lopen. De prinses moest het goede voorbeeld geven.

“Waar is je broer?”
“Ik heb hem vandaag nog niet gezien, maar waarschijnlijk is hij weer aan het trainen.”
“Het zou misschien handig zijn als hij zijn hersenen ook eens zou trainen.”
“Daar ben ik het helemaal mee eens vader. Ik denk alleen dat Darfu het niet met ons eens is.”

Shifu slaakte een diepe zucht, en wist dat zijn dochter gelijk had. Darfu had zich nooit kunnen interesseren in de lessen van De Wijzen. Wanneer ze even niet opletten, sloop de jonge Darfu weg, en ging hij weer verder met de gevechtstraining. Hij was echter de kroonprins, en ooit zou hij de taken van zijn vader over moeten nemen. Op dat moment zal hij ook verstand moeten hebben van zaken die zich niet bezighielden met het voeren van oorlog tegen de mensen. Maar om hem dat aan zijn verstand te brengen, moest Shifu er eerst voor zorgen dat zijn zoon naar hem zou gaan luisteren, en dat zou nog wel eens een probleem kunnen worden.

Darfu vond de lessen van de wijzen namelijk niet alleen saai, hij vond ze ook nutteloos. De leeuwen bevonden zich in een vernederende positie, waar ze liever vandaag dan morgen uit zouden moeten komen. Dat zou je niet bereiken met het luisteren naar de geschiedenislessen van de oude leeuwen. Zij hadden namelijk ook niets kunnen doen tegen de kracht van de mensen. Hoe zouden zij de nieuwe generatie dan moeten leren wat het beste voor de leeuwen was? Nee, Darfu zag alleen waarde in de gevechtstraining van generaal Vozu, en de generaal was het volledig eens met zijn talentvolle pupil.

“Waarom begrijpt vader niet dat we nu in actie moeten komen? We zijn sterk genoeg om nu wraak te nemen op de mensen. Waarom wachten?”
“Angst.”

Darfu keek zijn leermeester vol ongeloof aan. Dacht hij echt dat zijn vader, koning Shifu was voor mensen. Terwijl het onzinnig was om dit te geloven, Shifu was namelijk een uitstekende krijger, sterker dan wie dan ook, wat de generaal zei kon ook nog eens opgevat worden als majesteitsschennis. Je kon niet zeggen dat de koning bang was, en daar zonder straf vanaf komen. Daarom mocht Vozu blij zijn dat hij alleen was met de kroonprins, die uitermate veel respect had voor zijn leermeester.
“Ok, misschien is het geen angst, maar zou het niet zo kunnen zijn dat je vader oorlogsmoe is? Misschien wil hij niet meer vechten. Hij zal vast de verhalen direct van je overgrootvader hebben gehoord, en dat zullen geen leuke verhalen zijn geweest. We zijn veilig nu, en misschien wil koning Shifu dat zo houden.”
Vozu had zichzelf met deze uitleg gered, dat wist hij zelf ook, en hij mocht blij zijn dat prins Darfu zoveel respect voor hem had, en hem daardoor niet snel zou laten straffen. Normaal gesproken zou hij nooit zo onzorgvuldig zijn geweest met zijn woorden, maar het was dat Vozu kookte vanbinnen. Hij had zich zijn hele leven lang voorbereid op een komende oorlog met de mensen. De oorlog kwam echter niet, en naarmate de tijd vorderde werd de generaal ouder en ouder, en het zou niet lang meer duren totdat hij te oud was om mee te strijden in een oorlog. Vanwege zijn verdiensten als generaal van het leger, zou hij tegen die tijd plaats mogen nemen bij De Wijzen. Hij begon al te rillen van de gedachte.

Na zijn training begon Darfu trek te krijgen. Hoewel de kroonprins op zijn wenken zou worden bediend, was hij niet van plan om van bedienden gebruik te maken. Hij had zin om weer eens iets te doen voor zijn lunch. De antilopes konden zich maar beter schuil gaan houden, want de jacht was geopend, en prins Darfu was hongerig.

Hoofdstuk 2: Ze komen dichterbij

Het was verboden om je buiten de grenzen van het koninkrijk te begeven, en er waren dan ook leeuwen die de wacht hielden bij deze grenzen. Ze mochten geen enkele leeuw de gebieden buiten het koninkrijk laten betreden. Alleen jagers kregen toestemming om te jagen buiten de veilige thuishaven, maar alleen met toestemming van de koning, en die toestemming kregen ze alleen wanneer de vleesvoorraad minimaal was. De koning was eigenlijk de enige die zich buiten de grenzen mocht begeven, maar ook hij riskeerde dat liever niet. De “nieuwe” leeuwen mochten namelijk niet door de mensen gezien worden. Nog niet.

Veel leeuwen voelden zich opgesloten, maar ze hielden zich wel aan de wetten die ze werden opgelegd. Shifu vond het dan ook uitermate frustrerend, om steeds meer verhalen te horen over dat zijn eigen zoon zich niet aan de regels hield. Wat voor voorbeeld zou er worden gesteld, wanneer kroonprins Darfu zich niet aan de regels hield? Natuurlijk had de koninklijke familie meer privileges dan de gewone leeuw, maar aan de wetten diende elke leeuw zich te houden, en dat gold dus ook voor Darfu. Volgens de verhalen jaagde Darfu op antilopes, buiten de grenzen van het koninkrijk, en daarom besloot de koning om de bewaking aan de grenzen te verscherpen. Jammer genoeg had dit niet het gewenste resultaat.

Uiteraard probeerden de grensbewakers nog om Darfu tegen te houden, en hem te herinneren aan de wetten, maar dat had weinig zin. Darfu deed wat hij wilde doen, en als ze hem daarvan af wilden houden, dan mochten ze hem altijd proberen te overtuigen in een gevecht. De eerste paar bewakers waren nog vol goede moed, dat ze de jonge prins makkelijk in een gevecht zouden verslaan. Ze kwamen er echter al snel achter dat waarschijnlijk alleen generaal Vozu, en koning Shifu zelf, betere vechters zouden zijn. Met dat besef in het achterhoofd, besloten de bewakers om Darfu niet meer tegen te houden. Dat zorgde er weer voor dat ze bespaard werden van de zoveelste afstraffing, pijnlijke kneuzingen en etterende wonden.

En daarom kon Darfu vandaag ook weer gewoon doorlopen. Tegenwoordig hoefde hij er nog geen eens meer iets voor te doen. De bewakers keken allemaal opzij wanneer hij aan kwam lopen. Zodra Darfu de grens had gepasseerd, ging hij verder op vier poten. Hij wilde niet hij toevallig een mens zou tegenkomen, en dat diegene zou zien dat er nu ook leeuwen zijn die op twee poten kunnen lopen. Bovenal leek het jagen ook veel beter te gaan, wanneer Darfu dat op vier poten deed.

Hoewel Darfu eerst van plan was om alleen zijn honger te stillen, begon hij het erg naar zijn zin te krijgen toen hij de eerste antilope had vermoord. Hij besloot om nog maar een beetje te spelen, haalde daardoor nog een volwassen antilope neer, en een wat jonger exemplaar. Zijn maag zat echter wel vol nadat hij de kleine antilope had verslonden, maar vond het zonde om al dat lekker vlees achter te laten. Zoveel antilopevlees was er de laatste tijd niet in het koninkrijk, en het zou dan ook zonde zijn om twee volwassen exemplaren weg te laten rotten. Als zijn vader hem echter met de prooien zou zien, zou hij weten hoe laat het is, en zou Darfu weer een uitbrander van jewelste krijgen. Maar toch, al dat vlees. De prins besloot zijn vader te gaan trotseren, en begon de twee antilopes mee te slepen. Dat ging toch nog een heel karwei worden nu hij op vier poten liep, en heel even dacht hij er over na om op twee poten verder te gaan. Terwijl hij zijn plan aan het overwegen was, hoorde Darfu geluiden, en een geur bereikte zijn neus. Deze geur had hij nog niet heel vaak geroken, maar hij wist dat hij op onderzoek uit moest gaan. De antilopes bleven liggen om weg te rotten, terwijl de leeuw zich in de richting van het geluid begaf.

Naarmate Darfu dichterbij de geur kwam, des te sneller zijn hart begon te kloppen. Dit had hij nog nooit gevoeld. Hij was nieuwsgierig, maar tegelijkertijd huiverig. Vol goede moed liep hij verder, maar tegelijkertijd voelde hij ook iets van angst binnenin hem. Bang? Natuurlijk niet. Darfu is de kroonprins van de leeuwen, een toekomstige koning, die kan niet bang zijn. Hij was voorzichtig. Niet veel later zag hij, verscholen in een struik, dat hij terecht voorzichtig was geweest.

Er waren mensen hier, en ze waren op deze plek een kamp aan het opbouwen. Darfu telde er een stuk of twintig, en als dat nog niet genoeg was, hadden ze ook nog van die levenloze slaven meegenomen. Deze grote monsters hadden geen eigen wil, en moesten bereden worden door de mensen. Darfu kende de verhalen van zijn vader over deze monsters. De klauwen van een leeuw haalden niks uit tegen de harde huid van deze beesten, die soms zelfs groter waren dan de grootste olifanten. Veel leeuwen hadden hun ondergang gevonden in de strijd met de monsters, en Shifu vertelde altijd dat leeuwen terecht bang voor ze moesten zijn. Veel leeuwen werden er ook bang van, maar Darfu niet. Darfu besloot dat hij de grootste strijder in de geschiedenis van de leeuwen zou worden, en dat hij de eerste zou zijn die zo’n monster zou verslaan. Dat zou hij echter niet nu doen. Er waren teveel mensen, en drie van die monsters. Zelfs een groot strijder als Darfu kon hier nu niets tegen beginnen. Hij zou teruggaan naar het koninkrijk en zijn vader over de mensen vertellen. Na het aanhoren van zijn zoon, zou hij er toch zeker wel voor kiezen om nu ten oorlog te gaan? Er was geen tijd meer te verliezen. De mensen komen dichterbij, en opnieuw zullen ze een bedreiging voor het koninkrijk der leeuwen gaan vormen.

Een gedachte over “Darfu – De eerste drie hoofdstukken

Geef een reactie