Workstation
Geestelijke Gezondheid,  Werk en Opleiding

Ik ben weer aan het werk!

Vandaag om twee uur zat de werkweek er voor mij alweer op. Als je het tenminste een werkweek kan noemen. Deze week heb ik twee halve dagen gewerkt. Het is lang geleden dat ik zo weinig in een week gewerkt heb. Aangezien we ook nog eens in een lockdown zitten, kan je je misschien wel voorstellen dat het in een winkel nu niet erg druk is. Er is genoeg te doen, maar de levendigheid van klanten in je winkel ontbreekt nu gewoon. We werken, zoals veel winkels, nu met Click & Collect en ook met Drop & Go (je spullen achterlaten in de winkel, waarna het geld naar je bankrekening wordt overgemaakt, of je een waardebon krijgt toegestuurd na goedkeuring). Het zorgt voor wat klanten, maar het is natuurlijk geen normale situatie. Aan de ene kant is het lekker om na een burn-out in deze periode te beginnen, aan de andere kant laat het niet echt zien of je het werk in de normale situatie weer aankan. Ik ben er zelf van overtuigd dat ook dat wel goed komt, maar je weet het natuurlijk nooit. Voorlopig ga ik volgens het schema van de bedrijfsarts rustig opbouwen, en daarna zie ik wel verder.

Ik zeg dan wel dat ik volgens het schema van de bedrijfsarts aan het opbouwen ben, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik er al een beetje van afgeweken ben. Eigenlijk had er een rustdag tussen mijn twee halve dagen moeten zitten. Aangezien ik gisteren en vandaag heb gewerkt, gaat het daar dus al mis. Aan de andere kant mag ik ook het tempo wat opschroeven als ik het gevoel heb dat aan te kunnen, dus ik zie hier niet zo heel veel problemen in, zeker niet zolang deze lockdown nog bezig is. Dat is ook de reden dat ik aanstaande maandag een uurtje langer blijf. Ik kan dan sowieso uitslapen, want de winkel gaat ook nu pas om twaalf uur open, en ik verwacht niet dat het heel wat meer van me zal vragen dan wanneer ik vier uur zou werken. Wanneer ik na die dag dan onverhoopt wel moe zal zijn, dan weet ik dat ook weer en moet ik dus wat vaart gaan minderen. Het is niet erg om af en toe even de grenzen op te zoeken, als je in dit geval al van een grens kan spreken.

Het is natuurlijk ook zo dat ik niet heb gewacht op mijn gesprek met de bedrijfsarts. Op 12 november was mijn eerste ziektedag en op 23 december kon ik de bedrijfsarts pas spreken. Ik ben niet het type dat dan maar gaat afwachten. Zoals je ook in mijn vorige blogs over mijn burn-out hebt kunnen lezen, heb ik zelf zo mijn research gedaan en heb ik actie ondernomen. Toen ik dan eindelijk mijn telefonisch spreekuur had, dus ik heb de bedrijfsarts nog geeneens face to face gezien, was ik al aardig onderweg. Nu duurt het ook weer aardig lang totdat ik weer iemand te spreken krijg. 18 januari ga ik weer langs bij de praktijkbegeleider GGZ, om op 7 februari langs te gaan bij de bedrijfsarts (geen telefonisch gesprek dit keer). Om heel eerlijk te zijn, moest ik vooral even op weg geholpen worden met het maken van een re-integratieplan. Nu dat plan is gemaakt, hoef ik ook niet zo nodig elke week iemand te spreken.

Maar terug naar mijn twee halve dagen werken. Hoe ging dat? Nou ja, om heel eerlijk te zijn stelde het niet zo heel veel voor. Het is gewoon erg rustig nu in de winkel. Het voordeel daaraan is dat je geen lastige klanten in de winkel hebt. Het nadeel is echter dat je ook geen leuke klanten in de winkel hebt. Ik heb dan ook vooral veel backoffice werk gedaan, ben gisteren vooral met mijn eigen rooster bezig geweest, dus er was heus wel wat te doen. Gelukkig voel ik geen grote energiedip, integendeel zelfs, aangezien ik vanaf maandag eigenlijk aardig wat energie heb. De eerste week verliep dus perfect. Volgende week is het ook het idee om twee halve dagen te draaien, om het daarna op te bouwen naar twee weken met drie halve dagen. Ik voorzie geen enkel probleem.

Ik heb deze website gebouwd en schrijf alle blogs voor de site.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: